MARIA KAROLIDOU- DESIGNYOURMIND

Created by Otto Studio and Paola Navone for  INTERNI Materiae 2026 , the installation transformed matter into vibration — as though wood, stone, metal, water, and fabric had finally found the courage to speak. In the context of  Materiae , the installation proposed a profound spiritual idea: that matter itself is alive with frequency. That every object carries accumulated histories — of extraction, touch, labor, weather, memory, human presence. And that listening carefully to material may also mean listening more carefully to the world. Δημιουργημένη από το Otto Studio και την Paola Navone για το INTERNI Materiae 2026, η εγκατάσταση μετέτρεψε την ύλη σε δόνηση — σαν το ξύλο, η πέτρα, το μέταλλο, το νερό και το ύφασμα να είχαν επιτέλους βρει το θάρρος να μιλήσουν. Στο πλαίσιο του  Materiae , η εγκατάσταση πρότεινε μια βαθιά πνευματική ιδέα: ότι η ίδια η ύλη είναι ζωντανή με συχνότητα. Ότι κάθε αντικείμενο κουβαλά συσσωρευμένες ιστορίες — εξόρυξης, αφής, εργασίας, καιρού, μ...

Within the ancient body of the Università degli Studi di Milano, where stone corridors carry centuries of thought and silence, Busan Echoes  appeared like a distant tide arriving from another world. Created by Migliore+Servetto for  INTERNI Materiae 2026 , the installation did not attempt to reproduce the city of Busan. Instead, it summoned its invisible essence — its rhythm of sea and mountain, its spiritual density, its atmosphere suspended between meditation and movement. Μέσα στο αρχαίο σώμα του Università degli Studi di Milano, όπου οι πέτρινοι διάδρομοι κουβαλούν αιώνες σκέψης και σιωπής, το  Busan Echoes  εμφανίστηκε σαν μια μακρινή παλίρροια που καταφθάνει από έναν άλλο κόσμο. Δημιουργημένο από τους Migliore+Servetto για το INTERNI Materiae 2026, η εγκατάσταση δεν επιχείρησε να αναπαραστήσει την πόλη του Busan. Αντίθετα, επικαλέστηκε την αόρατη ουσία της — τον ρυθμό της θάλασσας και του βουνού, τη πνευματική της πυκνότητα, την ατμόσφαιρα που αιωρείται ανάμεσα...

Senza Fine  —  without end  — was not an installation to observe from a distance. It was a current to enter, a flowing organism made of light, reflection, and perpetual transformation. Nothing stood still. Curves unfolded into other curves. Surfaces dissolved into luminous continuities. Walls no longer behaved like boundaries but like membranes between realities. The architecture seemed to breathe. Senza Fine  — χωρίς τέλος — δεν ήταν μια εγκατάσταση για να την παρατηρείς από απόσταση. Ήταν ένα ρεύμα στο οποίο έμπαινες, ένας ρέων οργανισμός από φως, αντανάκλαση και αέναη μεταμόρφωση. Τίποτα δεν έμενε ακίνητο. Οι καμπύλες ξεδιπλώνονταν σε άλλες καμπύλες. Οι επιφάνειες διαλύονταν σε φωτεινές συνέχειες. Οι τοίχοι δεν λειτουργούσαν πια ως όρια αλλά σαν μεμβράνες ανάμεσα σε πραγματικότητες. Η αρχιτεκτονική έμοιαζε να αναπνέει. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026  photos  Paolo Consaga    

Garden Senato Elisa Ossino Studio Inside the hidden stillness of  Garden Senato , far from the noise of traffic and ambition, Elisa Ossino created not simply a space, but a condition of listening. Stone, light, shadow, water, and silence were arranged with the tenderness of a prayer. Nothing excessive. Nothing shouting for attention. Only balance. Μέσα στην κρυμμένη ηρεμία του Garden Senato, μακριά από τον θόρυβο της κυκλοφορίας και της φιλοδοξίας, η Elisa Ossino δημιούργησε όχι απλώς έναν χώρο, αλλά μια συνθήκη ακρόασης. Η πέτρα, το φως, η σκιά, το νερό και η σιωπή τοποθετήθηκαν με την τρυφερότητα μιας προσευχής. Τίποτα υπερβολικό. Τίποτα που να φωνάζει για προσοχή. Μόνο ισορροπία. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026  

PortraitMilano Audi Audi called the place the  House of Progress , but progress here did not roar. It whispered. The installation spoke of subtraction — removing excess until only emotion remained. A new design language shaped not by ornament, but by clarity, precision, and atmosphere.  Η Audi ονόμασε τον χώρο «House of Progress», αλλά εδώ η πρόοδος δεν βρυχάται. Ψιθυρίζει. Η εγκατάσταση μιλούσε για αφαίρεση — την απομάκρυνση του περιττού μέχρι να απομείνει μόνο το συναίσθημα. Μια νέα γλώσσα design, διαμορφωμένη όχι από διακόσμηση, αλλά από καθαρότητα, ακρίβεια και ατμόσφαιρα. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026  photos  Paolo Consaga    

                                                 HouseofPolpa Mutti Mapei fuorisalone 2026 Tomato. Warm, familiar, almost domestic — the scent of kitchens, summers, and hands stained red by memory. With  House of Polpa , Mutti and Mapei transformed the most ordinary object imaginable — a can of tomato pulp — into architecture.  Not monumental architecture. Not cold architecture. But something alive. Twenty thousand red cans rose beneath the arches like a temporary cathedral of nourishment, their metallic skins catching the light until the entire structure glowed. Ντομάτα. Ζεστή, οικεία, σχεδόν καθημερινή — η μυρωδιά των κουζινών, των καλοκαιριών και των χεριών βαμμένων κόκκινων από μνήμη. Με το  House of Polpa , η Mutti και η Mapei μετέτρεψαν το πιο συνηθισμένο αντικείμενο που μπορεί κανείς να φανταστεί — μια κονσέρβα τοματοπολτού — σε αρχιτεκτονική...

RUBELLI Ai Weiwei About Silk In  About Silk , Ai Weiwei and Rubelli transformed memory into a language of resistance and fragility. Not merely textiles. Not merely decoration. But woven philosophy. The fabrics seemed to carry two worlds at once: the ancient rhythm of Venetian craftsmanship and the restless contemporary gaze of Ai Weiwei — an artist who has spent his life questioning borders, power, and permanence. Στο  About Silk , ο Ai Weiwei και η Rubelli μεταμόρφωσαν τη μνήμη σε μια γλώσσα αντίστασης και ευθραυστότητας. Όχι απλώς υφάσματα. Όχι απλώς διακόσμηση. Αλλά υφασμένη φιλοσοφία. Τα υφάσματα έμοιαζαν να κουβαλούν δύο κόσμους ταυτόχρονα: τον αρχαίο ρυθμό της βενετσιάνικης χειροτεχνίας και το ανήσυχο σύγχρονο βλέμμα του Ai Weiwei — ενός καλλιτέχνη που έχει περάσει τη ζωή του αμφισβητώντας σύνορα, εξουσία και μονιμότητα. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026  

LuceMassiccia ILTILuce Milano 2026 Luce Massiccia alla Statale , created by Alexander Bellman and Gruppo C14 for ILTI Luce during Fuorisalone 2026, transformed the historic university into a constellation drawn by invisible hands.  Thin luminous lines crossed vaults and columns like delicate digital pencils suspended in the air. They did not dominate the architecture. They listened to it. Το  Luce Massiccia alla Statale , δημιουργημένο από τον Alexander Bellman και το Gruppo C14 για την ILTI Luce κατά τη διάρκεια του Fuorisalone 2026, μεταμόρφωσε το ιστορικό πανεπιστήμιο σε έναν αστερισμό σχεδιασμένο από αόρατα χέρια. Λεπτές φωτεινές γραμμές διέσχιζαν θόλους και κίονες σαν λεπτεπίλεπτα ψηφιακά μολύβια αιωρούμενα στον αέρα. Δεν κυριαρχούσαν πάνω στην αρχιτεκτονική. Την άκουγαν. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026  photos  Paolo Consaga     

LightKnotProgression Artemide Milano 2026 Across eleven arches of the Loggiato Est, a luminous thread stretched itself through space, forming knots that grew slowly more intricate, as if ideas themselves were learning how to touch one another.  Μέσα από έντεκα αψίδες του Loggiato Est, ένα φωτεινό νήμα απλώθηκε μέσα στον χώρο, σχηματίζοντας κόμπους που γίνονταν σταδιακά όλο και πιο περίπλοκοι, σαν οι ίδιες οι ιδέες να μάθαιναν πώς να αγγίζουν η μία την άλλη. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026  photos  Paolo Consaga    

UnMaterial Lissoni Sanlorenzo In the quiet courtyard of Milan, where stone remembers centuries and shadows move more slowly than people, a yacht appeared without ever fully arriving. UN_Material  was not built like an object. It was breathed into existence. Piero Lissoni stripped away weight, surface, certainty — until only the soul of a vessel remained: a floating outline suspended between architecture and memory. Στην ήσυχη αυλή του Μιλάνου, εκεί όπου η πέτρα θυμάται αιώνες και οι σκιές κινούνται πιο αργά από τους ανθρώπους, ένα γιοτ εμφανίστηκε χωρίς ποτέ να φτάσει ολοκληρωτικά. Το  UN_Material  δεν κατασκευάστηκε σαν αντικείμενο. Αναπνεύστηκε μέσα στην ύπαρξη. Ο Piero Lissoni αφαίρεσε βάρος, επιφάνεια, βεβαιότητα — μέχρι που απέμεινε μόνο η ψυχή ενός σκάφους: ένα αιωρούμενο περίγραμμα, αναρτημένο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τη μνήμη. Courtesy of INTERNI Magazine INTERNI Materiae - 20-30 April 2026 photos  Saverio Lombardi Vallauri